KÖŞEDEKİ GÖLGE

Sustum!

Kendimle konuşuyorum şimdi yalnız...
Yalnız yüreğimle dokunuyorum sesime…
Kimse duymuyor...
Sustum!

Sustu dudağımdaki şarkı,
gözlerimdeki şiir,
yaraları yalayan rüzgar
akıp giden nehir…
Gözlerim konuşuyor Yalnız…
Umutlarımı sarıp rüzgârlara,
uzaklara savuruyorum…
her gece yıldız yapıp
serpiyorum gökyüzüne,
kimse görmüyor…

Saçı ağarmış hayaller
nemli kirpiklerle bulutlandığında gözlerim,
gökte şimşek olup çakıyorum
kimse görmüyor…

Sustum!
Yalnız gözlerimle dokunuyorum hayata
kimse duymuyor…
Sustum!
sustu benimle gök,
sustu dağ,
sustu toprak,
acılarım konuşuyor şimdi yalnız
yaralı gönlümün sızısı konuşuyor
tutup tutup öldürüyorum
içimdeki sevdaları
atıyorum uçurumlardan
kimse görmüyor…
Sustum!
Sustu benimle deniz,
Sustu deli dalgalar
Sustu martılar…
Saçlarını kokluyorum mavi rüzgârların…
Dudaklarını öpüyorum hayatın…
İçimde incecik bir sevgi ürperiyor…
Sarı hüzünler dökülüyor bahçeme…
Gelmiyor beklediğim
gelmiyor beklediğim bahar
Yaralar merhem tutmuyor…
Gözyaşı olup
dökülüyorum kaldırımlara
mendil silmiyor
Yağmur dinmiyor
Sevdiğim bilmiyor…
Sustum!
Sustu benimle sarısabır
sustu hasret
sustu zaman…

Ey beşiğini sallayıp boğduğum hayat..
Ey kucağımda büyütüp öldürdüğüm sevgi..
Yaralar merhem tutmuyor…
Ben sustum!
Ben!
Ben sustum acılar konuşuyor yalnız..
Ben sustum!
Susmuyor yüreğimi kavurup giden kasırga
pencereme vuran yağmur damlaları…
Susmuyor her gece dışarıda inleyen rüzgâr
bahar gelmiyor
kuşlar sevmiyor
yıldızlar küs
güneş doğmuyor
acı dinmiyor
içimde binlerce masal kanıyor
kimse bilmiyor
Sustum!